Reeds vanaf de tweede zondag van september is Willy Polders voorgegaan tijdens de viering van 9.30 u in de kerk van Kermt.

Dit wordt de nieuwe regeling voor het nieuwe werkjaar voor de pastorale eenheden Sint-Elisabeth en Sint Franciscus.

Willy zal nog geregeld voorgaan in een eucharistieviering in onze pastorale eenheid. We spraken af dat hij op de tweede zondag van de maand de eucharistieviering in Kermt zou voorgaan. Dit geeft mij de kans om dan aan te sluiten bij de vormelingen van de pastorale eenheid St. Franciscus, die dan samenkomen. En zo kan er in Kermt elke zondag een eucharistieviering blijven voor de pastorale eenheid St. Elisabeth.

Ook in de pastorale eenheid St. Franciscus zal Willy meewerken. Hij gaat er voor in de eucharistieviering op de 4^e en eventueel 5^e zondag van de maand in Kuringen. Zelf ben ik op de 1^e en 3^e zondag in Kuringen, en de 2^e en 4^e zondag in Kiewit. Op de tweede zondag van de maand in Kuringen zal Kris Pattyn voorgaan in een gebedsviering.

Op de 1^e en 3^e zondag is er in Kiewit een programma met Godly Play, afgesloten met een gebedsmoment. We willen hiermee vooral opnieuw jonge gezinnen met kinderen bereiken.

Wie is Pater Willy Polders?

Op bezoek bij Monique, Jos en Willy in Spalbeek. We willen kennismaken met pater Willy Polders, die we nu geregeld mogen ontmoeten.

Hij vertelt ons:

Ik ben geboren in Spalbeek op 25 mei 1944, aan het einde van de 2^e wereldoorlog. Ik was de 2^e van 7 kinderen. Mijn broer, Jos was de 3^e. Pa, Calixte  Polders, was mijnwerker in Winterslag. Ma, Maria Moermans, deed het huishouden. We kenden een gelukkige jeugd. Ik ging naar de lagere school in Spalbeek, net als mijn andere broers en zussen. Voor het middelbaar ging ik naar het college van de Salvatorianen in Hamont.

Na het college trad ik in bij de Salvatorianen als religieus. Op mijn 21^e, na de filosofie in Leuven, werd ik gevraagd om naar Columbia te gaan. De bedoeling was dat ik mijn theologiestudies in Columbia zou doen. Zo kon ik ook de Spaanse taal goed onder de knie krijgen. Zo kon ik mij inleven in de mentaliteit van Zuid Amerika. Zo vertrok ik in 1965 naar Columbia, het onbekende tegemoet. Later zou ik naar Caracas gaan, de hoofdstad van Venezuela. Daar hadden de Salvatorianen enkele jaren voordien een missiepost geopend.

In Colombia studeerde ik, zoals al gezegd, theologie. De eerste maanden waren best moeilijk omdat ik de Spaanse taal nog onvoldoende beheerste. Na enkele maanden, wanneer ik daar ook al wat met de mensen kon praten, ging het snel beter.
In 1969 kwam ik terug voor de priesterwijding, die doorging n het klooster van de Salvatorianen in Heverlee. Hetzelfde jaar nog, ben ik vertrokken naar Caracas. Ik voelde mij heel erg mee gedragen en verbonden met de parochie van Spalbeek. Zij leefde erg mee met wat er in Caracas en Venezuela gebeurde. Regelmatig werden er omhalingen gehouden en werd het missiewerk ook financieel mee gedragen door de parochie van Spalbeek.

Ik heb in Caracas altijd parochiewerk gedaan. Aangekomen werd ik benoemd in een nieuw opgerichte parochie, waar veel mensen vanuit het binnenland kwamen wonen. Ze zochten wat meer welstand bij de hoofdstad. De zetel van de oliebedrijven, die toen fel opgekomen waren, was in Caracas. Veel mensen vonden werk bij deze bedrijven. Alles was daar nieuw voor mij, maar ook voor de mensen. Hun eerste bekommernis was om in hun levensonderhoud te voorzien.
Mijn eerste sociaal werk was een school oprichten. Verder ging ik ook van deur tot deur mensen bezoeken. Op zondag en op enkele weekdagen kwamen we in onze kapellen, gebouwd met zinken platen, samen om eucharistie te vieren. De groepjes die naar de vieringen kwamen waren klein. Om sociaal leven op te bouwen, begonnen we ook met een scoutsgroep. Later kwam er ook een middelbare school. Na 4 jaren ben ik van parochie veranderd. Toen kwam ik in de dicht bevolkte armenwijken, vlakbij Caracas. We werkten er met 4 paters van Hamont. Daar zaten we midden in de armoede.

Een dictator begon met de armenwijken af te breken, en in de plaats appartementen van 15 verdiepingen hoog te bouwen.  De mensen van de wijk die afgebroken werd, konden terecht in deze nieuwe appartementen. Er was echter geen lift, geen stromend water … Toen deze dictator afgezet werd, eindigde ook dit project. Alle ruimte werd opnieuw ingenomen door krotten die gebouwd door de mensen gebouwd werden en die er nu nog zijn. In onze parochie daar waren 100.000 mensen.

Na 61 jaren, eerst in Colombia, dan in Venezuela ben ik nu terug in België. Ik ben nu 82 jaar. Ik verblijf nu in ons ouderlijk huis, samen met Jos en Monique.

Willy, dankjewel voor het delen van je verhaal, en welkom terug in Spalbeek.

Willy, dankjewel om je verhaal met ons te delen en om je blijvende inzet, ook na je 82^e.

Jos, dankjewel om al die jaren dat je dienst deed in onze pastorale eenheden. We blijven biddend met elkaar verbonden.

Monique, dankjewel voor je zorgen voor Jos en Willy.

Gerard Janssen, pastoor