Het is weer die tijd van het jaar waarin de natuur stilaan tot rust komt. De bladeren kleuren bruin en rood, alsof de bomen afscheid nemen van het leven. Toch weten we dat dit geen definitief afscheid is: in de lente komt nieuw leven. Misschien hebben ook wij het voorbije jaar afscheid moeten nemen van iemand die ons dierbaar was. Het gemis doet pijn, maar wie we liefhebben, blijft verder leven in onze herinneringen en in ons hart. De kleurrijke bloemen op een graf vertellen zonder woorden: we zijn je niet vergeten, je blijft bij ons. En terwijl we verdergaan, dragen we onze dierbaren met ons mee. We mogen erop vertrouwen dat de liefde sterker is dan de dood, en dat er bij God een plaats is, een huis met vele kamers. Is dat geen mooie gedachte: dat we hier op aarde geliefd blijven, maar ook bij God, waar de liefde ons opnieuw samenbrengt? (kp)